പുറത്തുപോയി സിനിമ കാണൽ നടന്നിട്ടു കുറേയായി. (ഹോമിയോപ്പതി ഉദ്ധരിക്കാൻ നടന്ന് കുടുംബം നോക്കാൻ പോലും പറ്റാത്തപ്പഴാ ഒരു സിനിമ, കാര്യങ്ങളുടെ പോക്കു കാണുമ്പൊ കുടുംബവും സിനിമയും തന്നെയാണു നല്ലതെന്നതു വേറെ കാര്യം). പ്രേമം കാണാത്ത അപൂർവം മലയാളികളിൽ പെടും ഞാനും എന്റെ കെട്ട്യോളും. (അങ്ങനെ പടം കണ്ടു പ്രേമിക്കണ്ട കാര്യൊന്നും ഞമ്മക്കില്ലാത്തോണ്ടല്ല :-p ടൈം കിട്ടണ്ടേ). അതിനി ആവർത്തിച്ച് മൊയ്തീൻ കാണാത്ത രണ്ടേ രണ്ടു മലയാളികളായി മാറേണ്ട എന്നു കരുതി ഇന്നലെ വിട്ടു, തിരൂർ ഖയ്യാമിലേക്ക്.
ക്ലാസ് മേറ്റ്സും ദൃശ്യവും (പ്രേമത്തിനും ഉണ്ടായിരിക്കും) കഴിഞ്ഞ ശേഷം തിരൂരിൽ സ്ത്രീകൾ ഇത്രയും ഇടിച്ചുകയറിയ സിനിമ വേറെ അടുത്ത കാലത്തൊന്നും ഉണ്ടായിക്കാണില്ല. നല്ല തിരക്ക്. കഥ ആദ്യമേ അറിയാവുന്നതായ പടങ്ങൾ നമ്മളെപ്പോഴും ഒരു മുൻ വിധിയോടെയായിരിക്കും കാണുന്നത് (അല്ലാത്തതും). അതുകൊണ്ടു തന്നെ "യെവനീ കഥ എങ്ങനെ എടുത്തുകാണും" എന്നൊരു ബുദ്ധിജീവിനാട്യം നമുക്കു വേണല്ലോ, സിനിമയെടുപ്പിനെപ്പറ്റി ഒരു ചുക്കും അറിയില്ലെങ്കിലും. ആ ടിപ്പിക്കൽ മലയാളി പുച്ഛത്തിൽ കണ്ടു തുടങ്ങി.
നല്ല സിനിമ. ("അതിനി നിങ്ങ പറഞ്ഞിട്ടു വേണാ? നുമ്മ റിലീസിനേ കണ്ട് ബ്രോ" എന്നു മനസിൽ പറഞ്ഞ മച്ചാന്മാരു ക്ഷമി, നുമ്മ ഒന്നെഴുതട്ട്). മൊയ്തീന്റെ അനശ്വരത സൂചിപ്പിക്കാനായിരിക്കും "എന്ന് സ്വന്തം മൊയ്തീൻ" എന്ന് പേരിട്ടതെങ്കിലും അത് തീർച്ചയായും കാഞ്ചനമാലയുടെ സിനിമയാണ്. പൃഥീരാജ് എന്ന സൂപ്പർതാരത്തിന്റെ മൊയ്തീനിൽ നിന്നും സുന്ദരമായി, മൃദുവായി പാർവതിയെന്ന താരതമ്യേന ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാത്ത നടി (സൈറ ഉൾപ്പെടെ ചില കഥാപാത്രങ്ങൾക്കപ്പുറം) കാഞ്ചനമാലയെ പിടിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു. ആ നടിയെ അതിൽ കാണുന്നേയില്ല. മുൻപവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളും ഓർമ വരുന്നില്ല. കാണുന്നത് കാഞ്ചനമാലയെ മാത്രം. അതുപോലെ ലെനയും തകർത്തു. ഒട്ടു മിക്ക അഭിനേതാക്കളെയും വളരെ കൃത്യമായി കഥാപാത്രങ്ങൾക്കനുസൃതമായി തെരഞ്ഞെടുത്തതും അവരെല്ലാം തന്നെ മികച്ച അഭിനയം കാഴ്ചവെച്ചതും തന്നെയാണീ ചിത്രത്തിന്റെ വിജയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. ഒരു സംഭവകഥ സിനിമയാക്കുന്നത് വിജയിക്കണമെങ്കിൽ അതും ഒപ്പം അവതരണത്തിലെ പുതുമയും കൂടിയേ തീരൂ. രണ്ടിലും വിമൽ എന്ന പുതുമുഖ സംവിധായകൻ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറേക്കാലത്തെ ഹോം വർക്ക് പാഴായില്ല. ആദ്യ ചിത്രം തപസ്യ പോലെ മനസിൽ ഏറെക്കാലം കൊണ്ടുനടന്ന് വൻ വിജയമാക്കി ആ ഒരു ചിത്രം തന്നെ മാസ്റ്റർപീസാക്കി പിന്നീട് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്ന ചില പുതുമുഖ സംവിധായകരെപ്പോലെയാവാതിരിക്കട്ടെ അദ്ദേഹം എന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി നമുക്കാഗ്രഹിക്കാം. ഇനിയും ആ കഴിവ് മലയാളസിനിമക്കാവശ്യമുണ്ട്.
യഥാർത്ഥ കഥയോട് നീതി പുലർത്താൻ പറ്റിയില്ലെന്ന ചില ചെറിയ വിമർശനങ്ങളൊക്കെ എവിടെയോ കണ്ടിരുന്നു. അതേപോലെയങ്ങ് എടുക്കാനാണേൽ പിന്നെ പുസ്തകം വായിച്ചാൽ പോരേ? എന്തിനാ സിനിമ? കുറച്ചൊക്കെ അതിഭാവുകത്വവും കാല്പനികതയും ഇല്ലാതെ - അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ തന്നെ അതാവശ്യത്തിലധികമുണ്ടെങ്കിലും - ഒരു യഥാർത്ഥകഥയെങ്ങനെ സിനിമയാക്കും? എന്തായാലും സംവിധായകൻ പ്രാധാന്യം കൊടുത്തിട്ടുള്ളത് അവരുടെ പ്രണയത്തിനു മാത്രമാണ്. മറ്റെല്ലാം രണ്ടാമതു മാത്രം. മൊയ്തീന്റെ രാഷ്ട്രീയമുൾപ്പെടെ അല്പം കോമാളിക്കളിയാക്കിയെന്നാണു തോന്നിയത്. ഒരേകദേശ രൂപമല്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിലെ വായിച്ചറിഞ്ഞ പ്രത്യേകതകൾ മുഴുവനൊന്നും ചേർക്കാൻ ആദ്യപകുതിയിൽ സംവിധായകൻ ശ്രമിച്ചില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടാം പകുതിയിൽ കേട്ടറിഞ്ഞ മൊയ്തീനെത്തന്നെ കാണാനും കഴിഞ്ഞു. പൃഥ്വീരാജ് അത് മികച്ചതാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ പ്രണയത്തിനും കാഞ്ചനക്കും പ്രാധാന്യം നൽകിയപ്പോൾ മൊയ്തീൻ പിന്നിൽ തന്നെ. അതുതന്നെയായിരുന്നു വേണ്ടതും. കാഞ്ചനമാലയെന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന നിത്യസ്മാരകത്തിനുള്ള അർഹിക്കുന്ന അംഗീകാരം.
എന്തായാലും മൊയ്തീൻ - കാഞ്ചനമാല പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടതൊക്കെ വെച്ച് അസൂയ തുളുമ്പുന്ന മനസ്സോടെ പറയട്ടെ, ഒക്കെ കെട്ടുകഥയാവും.
ഒരു മനുഷ്യനിങ്ങനെയൊക്കെ പ്രേമിക്കാൻ പറ്റുമോ?
അതെ, അവർ ശരിക്കും മനുഷ്യരല്ല
പ്രണയത്തിന്റെ മാലാഖമാരാണ്.
വാൽ:
ഒരു കാലത്ത് മലപ്പുറംകാർ മുഴുവൻ റിലീസ് ചിത്രങ്ങൾ കാണാൻ ഇടിച്ചുകയറിയിരുന്ന എന്റെ നാട് ഇപ്പോൾ തീയറ്ററിന്റെ കാര്യത്തിൽ ദാരിദ്ര്യത്തിലാണെന്ന് അല്പം ദുഃഖത്തോടെ തന്നെ പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ആകെ അഞ്ചെണ്ണമുണ്ടായിരുന്നതിൽ വിശ്വാസ് നേരത്തെ പൂട്ടി. ചിത്രസാഗറും കുറച്ചായി അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. പെരിന്തൽമണ്ണയിലും മഞ്ചേരിയിലും പൊന്നാനിയിലും എടപ്പാളിലും കോട്ടക്കലുമൊക്കെ മൾട്ടിപ്ലക്സുകളും മികച്ച തിയറ്ററുകളും ഉയർന്നപ്പോൾ എന്റെ തിരൂർ മാത്രം ഇങ്ങനെ.
"തീയറ്റർ വന്നാൽ നിങ്ങളിപ്പൊ എന്നേം കൊണ്ട് എല്ലാ പടത്തിനും പോയതു തന്നെ, പോയി ഐ.എച്ച്.കെ.യുടെ കാര്യം നോക്ക്, അതല്ലേ നിങ്ങക്ക് വലുത്"
:-o ആരോ എന്തോ പറഞ്ഞോ?
അപ്പൊ ശരി, ഞാൻ പോയിട്ടു വരാം, അശരീരി നേരിട്ട് വരുന്നതിനു മുൻപ്.
